Nou, het zootje is dus opgestapt en half Mei zullen we weten hoeveel er definitief weg blijven.
Ik schat: hooguit zo'n 15%. De rest komen we op langere of kortere termijn weer tegen op allerlei comfortabele plekken en in diverse lucratieve functies.
In Rotterdam heeft Pim zijn allerscherpste kantjes al een beetje bijgevijld, dus in het nieuwe kabinet zullen alle partijen het straks weer prima met elkaar kunnen vinden en kabbelt alles weer rustig verder.
Eerlijk gezegd ben ik er niet eens zo heel erg benieuwd meer naar.

De laatste zaterdag van April betekent het einde van mijn verblijf in Italië. Veertien maanden heb ik hier vertoefd, gewerkt en gelummeld, mijn nieuwe show geschreven, aan de nieuwe cd gewerkt en nu moet dat allemaal vorm gaan krijgen.

Vanaf eind mei beginnen we met de cd opnamen, altijd één van de leukste en spannendste facetten van mijn beroep. Als alles bij elkaar komt, de muzikanten, de techniek, en de dingen op papier een eigen leven gaan leiden, het blijft altijd weer afwachten en hopen dat het zo goed wordt als je het in je hoofd hebt.
Een overvolle agenda. Afspraken over alle onderdelen van de nieuwe theatertoer die in September van start gaat.
Praten over licht en geluid, vervoer, decor, kleding, repetitieruimten en -tijden.
Vergaderen over allerlei "bijkomende zaken" zoals affiches, programmaboekjes, de cd hoes, wie ontwerpt het, waar wordt het gedrukt, wie doet de publiciteit etc. etc.

Maar voordat het zover is, moet alles eerst bij elkaar geharkt worden, voor vertrek naar het noorden, en dat is altijd weer een crime, vind ik.
Hoeveel jaar ik ook al onderweg ben van het ene land naar het andere, ik lijd nog altijd aan een soort "reisefieber". Een mooi Duits woord voor de onrust die iemand, voor vertrek, kan overvallen.
Dat begint een dag of drie van te voren.
Alles alvast een beetje klaarleggen. Wat moet er allemaal mee?! Lijstje maken.
Wat moet er voor die tijd nog beslist gebeuren
Nog een lijstje maken. Zijn alle rekeningen betaald? Nakijken! Wat moet er nog gekocht worden voor die tijd? Weer een lijstje.
Nou gaat er ook altijd nogal wat mee, heen en weer, zeker van Italië naar Nederland.
De ene vriendin vraagt om een paar flessen van die lekkere olijfolie mee te nemen, een andere vriend vindt die ene likeur zo smakelijk en zelf hebben we ook zo het één en 't ander bij ons.
En dan natuurlijk twee honden en de poes, tassen vol met werk, zowel van vriend als van mij, kattenmand en -bak, honden voer etc. en dan nog alle benodigde reisdocumenten, want ook honden en poezen dienen de nodige papieren te hebben.
Tot slot volgt dan de potsierlijke pantomime, waarbij alles in de kofferbak en op de achterbank wordt gearrangeerd.
Koffers en tassen en dozen. Die twee tassen er weer uit en dan eerst de koelbox erin, twee dozen erin en er weer uit. Koffer ook eruit en koelbox naar de andere kant. Dan de dozen erin. Tas eruit. Koffer op zijn kant. Koelbox draaien. Kat moet in reismand. Kat is weg. POES POES! Kom POES! Poes na een half uur gevonden. Gas uit? Licht? Verwarming? Deuren gesloten? Alarm aan? Vuilniszak weg? Enzovoort.

Het schijnt bij ons niet anders te kunnen.
Overigens vind ik reizen eigenlijk helemaal niet zo'n leuke bezigheid, zeker niet als het de bedoeling is om zo snel mogelijk van A naar B te gaan.
Het reisdoel staat dan vast en je weet dat je ongeveer zòveel uur onderweg bent.
Ik kan me nog voorstellen dat je zou zeggen: we stappen in en we zien wel waar we terechtkomen, we stoppen regelmatig voor een hapje en een snapje, zien we een mooie plek gaan we wat wandelen en dan zoeken we een leuk hotelletje en blijven daar tot we weer verder willen.
De reis Italië-Nederland duurt zo'n dikke 10 uur, een kleine duizend kilometer.
In al die jaren hebben we die route zo vaak gereden dat je allerlei punten gaat benoemen die bepalen waar je bent.
"Als we eerst maar eens de Gottard door zijn."
"Vanaf Bazel is het nog zo'n uur of zes."
"Nou, Luxemburg hebben we gehad, nu België nog door."
"Na Breda nog zo'n 1 ½ uur."

Het gekke is dat als straks de voorstellingen weer beginnen, dat hele reisgevoel weer verandert.
Gedurende die + 100 voorstellingen leggen we duizenden kilometers af en zijn we per dag soms ook meer dan 10 uur onderweg, maar dan ervaar je dat niet als lang.
En ik wil daar ook helemaal niet over zeuren, want dat is niet de bedoeling. Ik ben een gezegend mens, op weg van de ene prettige plek naar de andere plezierige omstandigheid, bezig met werk waar ik nog steeds een enorm genoegen aan beleef en als we straks gaan repeteren voor BRAND!, mijn nieuwe theatershow, worden die veertien heerlijke maanden in Italië ingedikt tot een programma van ongeveer twee uur waarop ik me nu al loop te verheugen.
En als dat wederzijds is, dan heb ik daar al die kilometers, files en reistijden graag voor over.
En voor wie er nu al op vakantie gaan: Een goeie reis en tot later.

Long. ©

volgende column