Vakantie voorbij, het normale leven wenkt weer, althans wat voor mij normaal is.
Dus repeteren voor de nieuwe show, promotie maken voor de nieuwe CD "BRAND!" en straks weer vrolijk in de file.
Dat is voor mij "het normale leven". Globaal gezien om twee uur van huis en dan 'n dikke twaalf uur later weer thuis.
Dat doe ik al zo'n dertig jaar en voor mij is dat dus normaal.
Intussen wordt de wereld om me heen steeds gekker.

Dit jaar hebben we, ook in mijn vak volop te maken met de Arbo-wet.
Ter bescherming van de werknemers.
Een mooi en zinvol streven. Men streeft er nl. naar om de "werknemer" zo veilig mogelijk zijn werk te laten doen. Ben ik erg vóór. Ik sta zelf ook het liefst in een theater waar het dak niet op instorten staat en de voorzieningen optimaal zijn.
Zo rijd ik ook graag in een zo veilig mogelijke auto en eet het liefst in een restaurant met een zo hygiënisch mogelijke keuken.

Dat betekent niet dat ik de hele dag met mijn veiligheid bezig ben hoor.
Want thuis wil ik nog wel eens een stoel op de tafel zetten, als ik bij het plafond moet. En ik gebruik ook wel eens een artikel uit de vriezer dat over de houdbaarheidsdatum heen is.
Ook gebeurt het regelmatig dat ik iets optil om het te verplaatsen, dat ik niet eerst heb gewogen om te zien of het zwaarder is dat 25 kilo.
Hoe kun je dat trouwens weten. Om het te wegen zul je het toch op een weegschaal moeten tillen. Maar goed. Dat is thuis, privé, in je eigen tijd en dat moet je het zelf weten.

In het theater circuleren de eerste formulieren die ingevuld dienen te worden door de leiding van "het gezelschap". In ons geval dus het gezelschap van Robert Long.
De Arbo-wet is er eens goed voor gaan zitten. En als ambtenaren ergens goed voor gaan zitten dan hèb je ook wat. Dat wéét je weer waarom je belasting betaalt.
Niet dat alles al helemaal duidelijk is maar de schrik zit er al goed in. Sommige theaters zijn van de weeromstuit maar vast begonnen met het rondsturen van een pak papier.
Daarin staan de regels waaraan een artiest of gezelschap moet voldoen om überhaupt de schouwburg nog in te mogen.
Niet ingevuld of niet goed ingevuld betekent: geen voorstelling of tenminste een boete.
Zo stuurt de schouwburg van Utrecht een pak van twintig pagina's naar de producenten, waarvan er 15 moeten worden ingevuld.
Nou moet ik er even bij zeggen dat ik al zo'n kleine 30 jaar door Nederland/België toer en in zogoed als elk behoorlijk theater toch minstens wel 30 x ben opgetreden.
Daarbij heb ik vanaf de eerste keer gestreefd naar topkwaliteit. Niet alleen bij mezelf, maar ook waar het de medewerkers betreft. De beste muzikanten wilde ik, de beste belichters en de beste geluidsmensen. Een betrouwbaar vervoerbedrijf, gerenommeerde decormakers etc.
De mensen met wie ik werk(te), houden van dat werk, hebber er meestal plezier in en verstaan hun vak.
Nou, daar twijfelt de Arbo, samen met de schouwburg van Utrecht ernstig aan.
Er dient voortaan een "risico-inventarisatie en -evaluatie gemaakt te worden alvorens het publiek kennis mag nemen van mijn nieuwe voorstelling.

De eerste vraag van die checklist luidt:
IS HET BIJ DEZE PRODUCTIE DUIDELIJK WIE WELKE TAKEN, VERANTWOORDELIJKHEDEN EN BEVOEGDHEDEN HEEFT?
Dan kun je invullen: JA of NEE of NIET VAN TOEPASSING.
Het antwoord in ons geval is natuurlijk NEE.
We doen maar wat. Soms doet de geluidsman het licht, speelt de belichter gitaar en het wil wel eens voorkomen dat ikzelf in de foyer bij de garderobe sta.
HONDERD EN DERTIEN VRAGEN MOETEN ER VOOR ELKE VOORSTELLING ZIJN INGEVULD.
Zo wil men weten of het veilig is met betrekking tot stoten, prikken, schaven en snijden.
Bij ons gelukkig wel. Iedereen loopt in dikke, geïsoleerde, ruimteachtige pakken. Met kniebeschermers, helmen, veiligheidsbrillen.

Ook is men benieuwd of er maatregelen zijn genomen ter voorkoming van struikelen, uitglijden en vallen. Anders moeten de medewerkers instructies ontvangen en PBM's krijgen. De zogenaamde "Persoonlijke Beschermingsmiddelen".
Condooms vallen daar niet onder, denk ik, tenzij je in een pornoshow optreedt natuurlijk.

Als je daarentegen gekleed optreedt, dienen de kostuums van brandveilig materiaal te zijn gemaakt.
Als ik dus een prachtige, synthetische stof zou kiezen om een mooi, soepelvallend pak van te laten maken, zal ik het toch eerst in een vuurwerend badje moeten hangen. Dàn maar een beetje kartonnen uitstraling. Het gaat tenslotte om de liedjes, nietan?

Verder is men erg bezig met de vraag: "wordt voorkomen dat medewerkers in aanraking komen met bacteriën, virussen en schimmels?"
En of hiervoor "deugdelijke procedures" zijn gemaakt.
Antwoord: JA! Inderdaad.
Zo moeten al mijn medewerkers een verklaring ondertekenen dat ze gedurende de hele tournee (A) BEPAALDE KAZEN NIET ZULLEN NUTTIGEN (B) GEEN YOHURT TOT ZICH NEMEN EN (C) VAN BEGIN NOVEMBER TOT 5 DECEMBER UIT DE BUURT BLIJVEN VAN HET PAARD VAN SINTERKLAAS.
Verder worden er, rond de licht- en geluidstechnici - die meestal midden in de zaal zitten - 100 tot 150 stoelen vrijgehouden, voor het geval er iemand in het publiek verkouden is of grieperig.

Bezorgd is men vooral of er niet te zwaar wordt getild. NIET MEER DAN 25 KILO MAXIMAAL. Daarbij hoopt de Arbo dat dat tillen dan toch wel in een "gunstige lichaamshouding" kan geschieden en "met een rechte rug".
Dat geldt natuurlijk ook voor trekken en duwen.
En dan zwijg ik nog van hurken en knielen want dat moet "zoveel mogelijk voorkomen worden".

Ook het staan kan maar niet zò plaatsvinden. Het liefst moet er gebruik worden gemaakt van "een stasteun" wat dat dan ook zijn moge.
Als het werk ook zittend gedaan kan worden heeft de Arbo dat liever.
Toch heeft men het liefst dat lopen, staan en zitten worden afgewisseld.

Een prangende vraag is ook: "IS HET GEREEDSCHAP AANGEPAST AAN DE AFMETINGEN VAN DE WERKNEMERS DIE HET GEBRUIKEN?"
Gelukkig kan ik daar volmondig JA op antwoorden.
Zo heeft b.v. Benny Ludemann, onze gitarist/mandolinespeler vrij kleine handen. Dus die bespeelt allemaal instrumenten die speciaal voor hem op maat zijn gemaakt.
Ook Erik Vlasblom heeft tengere handen en daarom hebben we een vleugel laten maken met kleinere toetsen, die bovendien ook nog eens minder dan 25 kg weegt.

En dan natuurlijk de werkdruk.
Men vraagt bijvoorbeeld: "IS ER AFGEZIEN VAN HET FEIT DAT MEN OP VEEL DINGEN TEGELIJK MOET LETTEN EN VEEL MOET ONTHOUDEN?
En natúúrlijk jubel ik: JA! JA! JA!
Zo hebben we besloten om maar twee lichtstanden te hebben. AAN en UIT.
Dat ontlast de belichter enorm.
Ook hebben we besloten om maar drie liedjes te spelen tijdens de show, en die doen we dan een keer of 8 na elkaar. We hebben gekozen voor zéér eenvoudige melodieën, hooguit 2 akkoorden en elke muzikant mag zelf weten met welk liedje hij wil beginnen. Want: "HEBBEN WERKNEMERS EIGEN INBRENG? (-) IS MEN VRIJ BIJ DE UITVOERING VAN HET WERK? ZIJN ER MOGELIJKHEDEN OM ONDERLING VAN TAAK TE RUILEN?
Ja hoor! Als ik geen zin heb om te zingen dan doet de volgspotter dat en als de belichter es een keer gitaar wil spelen dan ruilt hij een keertje met de pianist die de vorige avond al gitaar heeft gespeeld.

Alvorens te ondertekenen staat er nog: ONDERSTAANDE PERSONEN VERKLAREN DEZE CHECKLIST TEN BEHOEVE VAN EEN PRODUCTIE-RISICO-INVENTARISATIE EN EVALUATIE MET KENNIS VAN ZAKEN EN IN ALLE EERLIJKHEID EN VOLLEDIG TE HEBBEN INGEVULD, IN OVEREENSTEMMING MET DE IN DEEL 1 BESCHREVEN VERDELING VAN VERANTWOORDELIJKHEDEN. ZONIET WORDEN ZIJ TER PLEKKE DOODGESCHOTEN!

Die laatste zin heb ik er zelf bij verzonnen, maar de rest is de bittere waarheid.

Ach, niet alleen de theaterwereld wordt almaar gekker, de hele samenleving krijgt een steeds grotere tik van de molen. Niet zo lang geleden hoorde ik een verhaal over artsen die steeds vaker te maken krijgen met klachten die worden veroorzaakt door frisdranken. De grote boosdoeners daarin zijn o.a. suiker en fosforzuur. Dat zuur zit in zo goed als alle frisdranken en vooral in Cola.
Een tandarts liet weten dat hij patiënten had van nog geen 18 jaar, bij wie het tandglazuur al behoorlijk was weggevreten. En dat komt ook nooit meer terug.
Een andere arts wist te melden dat er steeds jongere mensen waren die last kregen van botontkalking. Ontstaan door dat fosforzuur.

Dat er afvalverwerkingsbedrijven zijn die van (ook chemisch) afval weer dierenvoer maken weten we intussen ook en dat er van dat afval met b.v. hormonen ook siropen worden gemaakt voor medicijnen en andere consumptie.
Toch hoor je elke keer weer geruststellende mededelingen dat er "geen gevaar bestaat voor de volksgezondheid".
Aan de andere kant gaat er geen dag voorbij dat we niet gewaarschuwd worden voor het gevaar van dit en dat en zus en zo (roken, alcohol, te weinig beweging, te veel vet, te hoge bloeddruk, te lage weerstand, en noem maar op).
Maar waarom er dan wèl wordt geageerd tegen roken en alcohol en niet tegen frisdrank en ziekmakend voedsel, met alle kunstmatige toevoegingen, is mij een raadsel.

Wat me ook een raadsel is, is dat zo'n vrouwtje, dat door de koningin werd geïnstalleerd als nieuw lid van de regering, negen uur later alweer opstapt omdat ze de boel al besodemieterde voordat ze het land mocht meebesturen, en dan toch recht blijkt te hebben op HONDERDVIJFTIGDUIZEND euro aan wachtgeld.
Is er iemand die mij dit met droge ogen kan uitleggen?
En zou er echt nog iemand bestaan die gelooft dat Rat Herben de knuppel in dat absurde hoenderhok gaat gooien, uit naam van Fortuyn, "omdat die het zo gewild zou hebben?"
De wereld, Nederland incluis, wordt met de dag absurder en stompzinniger.
Hoe dat komt schijnt ook al een raadsel te zijn.

Nòg raadselachtiger is het om in diverse kranten te lezen dat de mensheid méér hulpbronnen verbruikt dan de aarde in staat is te produceren. En niemand reageert.
Een internationale groep wetenschappers heeft geconcludeerd dat de aarde 1,2 jaar nodig heeft om te herstellen van wat de mens per jaar consumeert.
NRC Handelsblad omschreef het zo: Er zijn eigenlijk 1,2 aarde's nodig om aan de menselijke consumptiebehoefte te voldoen. En de trend om meer te verbruiken dan de aarde produceert lijkt voorlopig nog niet ten einde. Er wordt zelfs gesproken van een ecologisch bankroet.
Veertig jaar geleden werd er jaarlijks nog maar 70% gebruikt van wat de aarde opbracht.

Het enige land in de wereld dat tot nu toe bewust aan geboortebeperking doet, naar mijn weten, is China.
De rest van de mensheid verricht gezamenlijk 100 miljoen keer per dag de geslachtsdaad; zo is in 1992 eens uitgerekend door de wereldgezondheidsorganisatie.
Destijds werd per seconde door 1150 stellen de liefde bedreven. De wereld telde toen 5,5 miljard mensen en elk van die miljoenen wereldwippen leidt in 90% van de gevallen tot een zwangerschap. Intussen heeft de nieuwe Nederlandse regering weer veel plezier in de kinderbijslag en het ondersteunen van gezinnen met kinderen.
"Ja maar, iedereen heeft er toch recht op om kinderen te krijgen, meneer Long!"
Maar geldt dat nòg als die kinderen, over een paar decennia, elkaar de hersens inslaan omdat er niet genoeg voedsel meer is? En te weinig water? (Want de grote frisdrankenfabrikanten hebben dan intussen het economisch recht verworven om water te gebruiken voor 7up, Cola, Tonic en andere botontkalkers.)
Tegen die tijd heeft de Arbo-wet besloten dat iedereen alléén nog maar mag staan, want zit- en ligplaatsen zijn er niet meer.
Bovendien worden er, van de laatst overgebleven bossen dikke boekwerken gemaakt, waarin staat wat je allemaal voor dodelijks kunt krijgen van drank, voedsel, tabak, alcohol enz.

Van Arbo- en Staatswege wordt er geregeld dat er niet meer gebukt mag worden, of gestruikeld, laat staan gevallen, want dat neemt veel te veel plaats in, in de overvolle wereld.
Overal komen waarschuwingsborden met: "Alcohol is killing!" gesponsord door Coca-Cola. "Bewegen is van levensbelang!", gesponsord door een computerspelletjesfabrikant.
"Roken is uit den boze", sponsor: Unox Rookworst.
En per stad komen er maximaal 5 punten waar men kan liggen. Alleen met z'n tweeën, man en vrouw, en niet langer dan een half uur per jaar. Wie zich dan heeft kunnen voortplanten krijgt een bonus en een felicitatiepakket met 2 gezinsflessen Coca-Cola, 3 rookworsten en een computerspelletje.
Draaf ik door? Ja, misschien wel. Ik ben toe aan vakantie.
Oh nee, die is juist nèt afgelopen. Trouwens, mijn wachtgeld is op en er staat een druk seizoen voor de deur. Veel reizen, veel optreden, en lang onderweg.
Als dat maar mag van de Arbo.
Hopelijk tot binnenkort, in het theater.

Long. ©

volgende column