Voor mij is de winter begonnen. Het laatste weekend van Oktober, met die enorme stormen luidde voor mij het seizoen van Kaarsen, Kachel en Knus.

Goed ik moet natuurlijk vaak 's avonds in het theater zijn, maar toch sluit ik zoveel mogelijk de boze buitenwereld buiten en in die stemming ben ik meestal tot half Januari. Dan speel ik voor mezelf dat de wereld mooi is en veilig en gezellig. Dus alvast op naar de Hema voor pakken kaarsen en waxine lichtjes.

Als er weer eens iemand wordt doodgetrapt en daarna komen al die deskundige kuttekoppen me uitleggen dat er zwaarder gestraft moet worden of juist niet, dan ga ik een appeltaart bakken met lekker veel Kaneel. Zodra de politieke ratelslangen ons komen verklaren dat het kabinet is gevallen vanwege het landsbelang en dat er snel nieuwe verkiezingen moeten komen vanwege het landsbelang en dat Wouter Bos, Jeltje van Nieuwenhoven of Klaas de Vries lijsttrekker wordt vanwege het landsbelang, begin ik alvast aan de voorbereiding van hutspot met Klapstuk. Als ik hoor dat Bush nu toch echt van plan is om begin volgend jaar Irak tot puin te schieten, scharrel ik alvast maar het recept op van Karamelvla. Zo'n drie en een halve maand zoeken ze het maar uit. Ik wil Kneuteren. Ik wil de Kraag opzetten tegen de Kou. De Kat op schoot voor het Knetterend haardvuur. Koffie met Koekjes, Kransjes en Kerststol. Kastanje poffen, Kool eten (witte-, rode-, boeren-, zuur-) Karbonaadjes laten sudderen (ecologische, dat spreekt) kortom; een eiland van vertrouwde, warme, ouderwetse Kinderlijkheid.

Ik wil even geen teruggestuurde vluchtelingen, drugsproblemen, Aids in de wereld, recessie, ontslagen, pedofiele priesters, files, wachtlijsten, slecht onderwijs, politiek gelul, en nog een hele hoop andere narrigheid. Maar ja… Ik heb niks te willen. Je hebt eigenlijk niet zo heel veel te willen; als je het goed bekijkt. Natuurlijk kan je plannen maken maar dan hoor ik mijn oma's stem mij in gedachten weer vermanen: "De mens wikt, maar God beschikt". En ze had gelijk. Nog steeds, in feite.

Na een paar werkelijk héél drukke maanden was ik drie dagen vrij. Heerlijk. Eindelijk tijd voor al die dingen die zo nodig moesten en die waren blijven liggen. We hebben geen werkster dus er moest gewassen en gestreken. Nodig gestofzuigd. Van alles opgeruimd en versleept. Vriend had bezigheden buitenshuis dus ik kon lekker door met het pand raggen. De witte tornado is BACK! Meubels van hun plaats, Keukentrapje op en af, hier wat verschuiven, daar wat verplaatsen. Sopje hier, stofdoek daar. Cdtje op, géén radio, géén TV. Lekker cocoonen; Truus de Mier in optima forma. … Maar God beschikt!

Vanuit mijn positie op de vloer (tenslotte moet ik ook onder de kasten wezen), kon ik opeens nauwelijks meer overeind.

Mijn rug was een duidelijk geval van AUW. Opeens strompelde er een bejaarde heer tussen de schots en scheef staande meubels door. EN IK MOEST NOG BOODSCHAPPEN DOEN!! Vanwege de K in de maand wou ik Knoflooksoep maken en Konijn met Kool en Krieltjes. Nou mooi niet. De enige K die op mij van toepassing was was de K van Kreupel. En van de Kolere in hebben. Dus dan toch maar even gaan zitten en zappen.

Zie ik Freek de Jonge bij de Evangelische omroep in gesprek met Andries Knevel. De Jonge filosofeert wat over normen en waarden en kreunt wat diepzinnigheden, waarna hij tot de conclusie komt dat God weer terug moet keren in Nederland. Hij gelooft er zelf weliswaar niet meer in, hoewel hij er nog wel in gelooft, maar niet precies weet waarin, omdat hij er eigenlijk niet meer in gelooft. Zoiets.

Dat bevordert de genezing nou ook niet direct, dus nog wat verder zappen en waar je ook terecht komt: de normen en waarden vliegen over het scherm. Niet dat je mensen mag dwingen tot N&W maar wel de allochtonen. Die moeten nou maar eens Nederlandse N&W gaan hanteren. Niet dat je kinderen op school N&W bij zou moeten brengen, maar wel de kinderen op zg. "Zwarte Scholen". Niet dat de overheid zich ermee zou moeten bemoeien (want dat gelooft toch niemand meer) maar toch zou er… eh… nou ja… kortom ook hier zit duidelijk de K in de maand, en wel die van Kutsmoezen. En van Kwakkelnieuws: Op alle zenders kwam ik Bassie en Adriaan tegen.

Ze gaan ermee stoppen. Na 40 jaar, of 45 jaar of 100 jaar. Ik weet het niet meer. In zes of zeven verschillende programma's waren ze te gast. Ze houden ermee op. Voorgoed. Vaarwel. Ze zijn ook de jongsten niet meer. Ik strompelde naar de kast om een zakdoek te pakken. Dag Bassie. Dag Adriaan. 't Is niet niks. Net Claus begraven, het kabinet gevallen en nou dit weer. MAAR TOT 2004 zijn ze nog op het scherm!!! Wil het bezoek nu afscheid nemen?! Nou ja, het is allemaal natuurlijk niets, vergeleken bij het echte wereldleed en eigenlijk mag ik deze column helemaal niet schrijven want ik heb niks te klagen. Ik mis niks, heb een fantastisch lief, huis en haard, heerlijk werk, tevreden klanten, vrienden. Fijne collega's en ga zo maar door. En dat ik me zomaar mag overgeven aan mijn "K-in-de-maand-gevoel"is een enorme luxe. En nu ga ik paté maken. Van Kippenlevertjes. Knus hoor. Tot later.

Long. . ©

volgende column