Soms gaat opeens de zon schijnen.
Je verwacht niks, je gaat een theater binnen omdat je benieuwd bent naar wat men doet, zonder enige kennis vooraf en dan…
Het begon een paar maanden geleden.
Ik las een artikel in een krant over een theatervoorstelling van een jeugdtheatergroep, met een productie die "Adam, Eva enzovoort" heette.
De première had plaats in de Leidse Schouwburg en de een of andere gristelijke polletieke partij sprak schande van de voorstelling, zonder die gezien te hebben.
En zoals het een goed gristen in de polletiek betaamt, werd er geroepen dat de subsidie voor dit gezelschap maar moest worden ingetrokken.

Daar schreef ik dan weer een column over en die las men ook bij dat jeugdgezelschap. De Jeugdtheaterschool Zuid-Holland.
Toen ik met "BRAND!" in Gouda optrad, kwam er een mevrouw naar me toe die me uitnodigde om naar Adam, Eva enzovoort te komen kijken. Zij was erbij betrokken.
Zondagmiddag 16 februari jl. stapten we bij theater Singer in Laren binnen.
En wat we daar te zien kregen gaf me een gevoel dat ik maar zelden meer beleef in het beroepstheater.
Energie, inzet, plezier, spontaniteit, originaliteit en toewijding.
Een podium vol met jonge mensen, die zich het lazarus zingen, spelen en dansen.

Nergens een houding van "Maketuit", niks "Kammenieschele", maar volle overgave en oprechte teamgeest.
Ik heb genoten! Genoten, genoten!
Als ik iets meemaak van mensen die geloven in wat ze doen, ontroert me dat tot in m'n botten.
En dan ben ik ook weer helemaal verzoend met mijn eigen beroepswereld. Waarin zure stukjes schrijvers beweren dat "de ooit zo kritische Long", tegenwoordig… en dat "de voormalige rebel" niet meer… of dat "Robert Long, die in de jaren zeventig taboes en heilige huisjes…"
Dan herken ik het heilige vuur weer waarmee ik de wereld destijds tegemoet trad en waarmee ik, 30 jaar later nog steeds het podium beklim.
Oh, zeker! Ouder, wijzer en zoals de Engelsen zeggen, sadder.
Maar met nog steeds dezelfde liefde als waarmee ik destijds begon.
Natuurlijk gepolijst door de ervaring, soms gefrustreerd door de praktijk en geremd door zakelijke besprekingen, maar nog altijd met het idee: Het beste moet nog komen.

Na afloop heb ik de jeugdige cast gefeliciteerd en gevraagd wie er in dit vak door wilde gaan.
De helft (wist het nog) niet en de andere helft was van plan om artiest te worden.
Ik heb er een paar gezien waarvan ik denk (en hoop) dat we er nog van zullen horen.
En dan hoop ik intens dat ik lang genoeg zal leven om dat mee te maken.
En dan hoop ik ook dat de beroepscritici het allemaal kut zullen vinden.
En dan hoop ik vooral dat al die jonge talenten daar allemaal schijt aan zullen hebben, omdat ze voor zichzelf weten dat ze het zo moeten doen en niet anders.

De jongeman die God speelde, stond na afloop te dampen, toen ik hem een hand gaf om hem te feliciteren. Ook Adam hijgde nog na van zijn fysieke en artistieke inspanningen.
Hij had duidelijk lol in z'n rol en genoot zichtbaar van zijn aanwezigheid op de bühne.
Maria, Jozef, Kaïn, Abel, de slang en Noach, ze glunderden na afloop op een manier die me bijna jaloers maakte.

Maar goed, voor hun is het vooralsnog een hobby, die misschien ooit verandert in een baan.
Dat de gristelijke polletieke partij dreigde met het intrekken van de subsidie voor deze jeugdtheaterschool, bewijst dat ze geen idee hebben van wat spiritualiteit betekent.
Of inzet of hartstocht of inspiratie.
Zij denken nog steeds dat God een soort glazige grijsaard is, met een baard, een soort sinterklaasjurk en het wetboek van strafrecht onder de arm.
Maar ik heb gezien hoe Hij er werkelijk uitziet.
Hij is jong en geelblond geverfd, geestdriftig en vol levenslust.
En Adam is een heerlijke druktemaker, die zich graag door Eva liet verleiden, zich bij vlagen het lazarus danst, net als alle anderen.
Als het gristelijke geloof dezelfde hoop, energie en passie zou uitstralen, zouden de kerken uitpuilen.
Nou ja, ik heb God een hand gegeven
En dat had ik niet voor mogelijk gehouden.
Wie meer wil weten over de Stichting Jeugdtheater, kan op internet kijken; www.jeugdtheaterschool.nl

Tot de volgende keer,

Long. ©

volgende column