Robert Long, in de musical SWINGPOP
Swingpop
ging in premi re op 2 november 1978.
De
musical is geschreven door Seth Gaaikema; de muziek
is onder andere van hemzelf, samen met Ferry Wieneke en Roelof
Stalknecht.
Choreografie
was in handen van Lynn Simonson.
In
Swingpop plaatst Seth Gaaikema de wereld van
etalagepoppen tegenover de kwetsbare, rommelige werkelijkheid van echte mensen.
Het verhaal speelt zich af binnen Swingpop B.V., een familiebedrijf dat leeft
van perfectie: gladde gezichten, rechte lijven, poppen zonder twijfel of
verleden. In die wereld werkt Guido, een gevoelig ontwerper die steeds minder
aansluiting vindt bij de harde, zakelijke logica van het bedrijf.
Wanneer
een jong koffiemeisje uit de provincie bij Swingpop komt werken, verschuift
zijn blik. Zij brengt warmte, onbevangenheid en een zekere eerlijkheid die
haaks staat op de kunstmatig gecre erde schoonheid om hen heen. Tussen hen groeit niet alleen
een romance, maar ook een botsing met de verwachtingen van hun omgeving.
Het
verhaal raakt aan thema s die in de jaren zeventig ongewoon open werden
besproken: de maatschappelijke druk op jonge vrouwen, de taboes rond ongewenste
zwangerschap, en de spanning tussen persoonlijke overtuigingen en economische
belangen. Gaaikema verweeft deze kwesties met lichte
humor en muzikale luchtigheid, waardoor de voorstelling een bijzondere balans
krijgt nooit zwaarwichtig, maar wel oprecht.
Swingpop
toont hoe mensen, net als de poppen die zij maken, soms in vormen worden geduwd
die hen niet passen. En juist door de scheurtjes in die vorm door liefde,
twijfel en menselijkheid breekt het echte leven naar binnen. Het is een verhaal
over kiezen, groeien, en over de moed om niet perfect te zijn in een wereld die
dat wel van je vraagt.
De
cast bestond uit Robert Long, die de rol speelde van Guido, de ontwerper
die worstelt met het maken van poppen en zijn gevoelens voor Marieke.
Marieke
(en Katja) werd gespeeld door Nelleke Burg.
Leen
Jongewaard speelde Moenen, de accountant, en
ook de vertegenwoordiger van het Amerikaanse moederbedrijf.
Lex
Goudsmit was meneer Emiel, de directeur van het familiebedrijf.
Sylvia
de Leur was juffrouw Teunissen.
Moenen probeert Guido te
verleiden om een contract te tekenen waardoor hij de beschikking krijgt over
diens talenten, en menselijkheid. Dit gegeven lijkt op dat van Faust en wordt
ook door Jongewaard zo beschreven:
Ik speel de duivel. Hij zal wel in ons allemaal zitten, want anders zou ik hem
niet zo aanvoelen als ik nu doe. Ik houd van de duivel, zoals hij zich in
Swingpop manifesteert. Nu is hem zelf speel, vind ik hem niet meer gemeen.
Jongewaard
had de rol overigens vooral aangenomen omdat Robert Long de hoofdrol zou
spelen. Hij had diens eerste lp gehoord en was een enorme fan geworden.
Robert
Long:
Dat
hij dit goed aanvoelde, bleek al gauw. De teksten van Gaaikema
waren niet van het niveau waarop Long gehoopt had. Hij ging steeds meer tegen
het optreden opzien, samen met Jongewaard die het ook alras vreselijk ging
vinden.
Swingpop
was geen groot succes, Sylvia de Leur raakte overspannen en Long dreigde zelfs
wegens de slechte kwaliteit verder te spelen. Ook Long raakte overspannen, hij
zei later dat hij nachtmerries had van die musical. Hij werd tijdelijk
vervangen door Wim Hogenkamp.
De
kritieken waren niet geweldig. Hoewel Gaaikema
geprezen werd om het neerzetten van een oorspronkelijke Nederlandse musical (in
een tijd dat het altijd vertalingen betrof), werd het verhaaltje als matig
beoordeelt. De cast was van hoge kwaliteit en ook Long werd geroemd voor zijn
stem en persoonlijkheid.
Tijdens
de tournee raakten Leen en Long goed bevriend en gingen schrijven aan een show
om samen te doen in het theater. Duidelijk zo werd later theatergeschiedenis.
Veel
is er niet bewaard gebleven van de musical. Er zijn wat foto s, er is een lp,
waarvan een paar liedjes op internet staan, en er is een fragment.
En
ook een paar liedjes:
De kick van het ik Leen Jongewaard (youtube)
Leegte Robert Long (youtube)
Als Robert Long (youtube)
VdM
Naar Robert Long