Robert Long column Nog 20 jaar

Long´s Column nov 2004

NOG 20 JAAR

Mijn éénenzestigste verjaardag werd besteed aan de repetities voor het kerstconcert.

Natuurlijk was er gebak en waren er kadoos en bloemen en 's avonds een heerlijke hap met vrienden en vriendinnen bij onze favoriete chinees in Amsterdam.

Niet de gangbare bami-nasi-saté chinees, maar een heerlijke "doe maar iets lekkers" chinees en dan krijg je ook iets lekkers.

Mocht je in de hoofdstad zijn moet je "Oceanie" maar eens bezoeken, vlakbij de RAI.

Omdat er in mijn Belgische schoonfamilie ook een verjaardag was, vierden we de mijne daar samen nog 's dunnetjes over en de volgende dag togen we naar Biezenmortel, bij Breda, waar het Venloos Vocaal Ensemble, Mandolineorkest Estrellita, mijn combo en ik, voor het eerst samen lieten horen wat we, vanaf 10 december, in de theaters teweeg gaan brengen.

En dat was een verjaardagskado op zichzelf.

De prachtige soli van het koor, de ontroerende muziek van het orkest en daarbovenop nog eens het opwindende samenspel van combo, koor en orkest in de liedjes die we samen doen.

Na afloop waren we het er met z'n allen over eens dat we ons publiek een groot plezier gaan doen.

Ik meldde het al eerder: een aantal voorstellingen is uitverkocht dus wacht niet te lang met reserveren, want het zijn er slechts twaalf.

Maar goed, intussen ben ik dus 61, heb m'n beide ouders overleefd - die werden alle twee niet ouder dan zestig - en zijn er plannen voor nog minstens twintig jaar.

Aan de andere kant word ik ook steeds vaker geconfronteerd met het verleden.

Er komen met regelmaat DVD's uit waar iets van vroeger op staat. De ene keer met een liedje uit de tijd van Unit Gloria, dan weer iets met Leen Jongewaard, of een fragment uit een TV programma.

Vorige week was ik te gast bij een filmvoorstelling t.g.v. het uitkomen van een DVD met de volledige eerste serie van Q & Q, waarvoor ik, 30 jaar terug, de titel tune, gecomponeerd door Joop Stokkermans, heb gezongen en die recentelijk verkozen schijnt te zijn tot beste Televisietune allertijden.

Niet dat mijn naam ook maar ergens vermeld staat, maar dat is typisch Nederlands.

In Amerika of Engeland stapt een artiest dan meteen naar een advocaat, wegens nalatigheid of zoiets, maar hier is zoiets gewoon "een slordigheidje".

Regelmatig gebeurt het dat ik gepolsd word voor een éénmalige reünie van Unit Gloria.

En dat lijkt me best leuk, het probleem is alleen dat je daar toch flink wat tijd in moet stoppen, aan voorbereiding en repetities, want als je het doet dan moet je het ook goed doen.

En dan komt de leeftijd meespelen.

De speeltijd wordt korter. Het wordt steeds meer een kwestie van keuzes maken. Dit wel, dus dat dan maar niet. Want je kunt wel voor minstens 20 jaar plannen hebben, de vraag is of je ook daadwerkelijk 20 jaar voor de boeg hebt.

En zo ja, of je die dan ook alle twintig kunt benutten.

Dat is beslist geen gesomber.

Het is een kwestie van de realiteit in het oog houden. Stel dat ik nog 10 jaar actief kan zijn. Dan zijn dat hooguit nog 5 theatershows en misschien nog evenveel nieuwe CD's, af en toe een boekje en wellicht nog 'n musical en dan is 't beurd.

De behoefte om honderd te worden is me sowieso vreemd want ik vermoed dat de toekomst steeds bizarder gaat worden.

De Utrechtse brandweer komt met het plan om roken in natuurgebieden te gaan verbieden. Daarbij dient het niet rokende publiek de rokers aan te spreken op hun gedrag.

Weliswaar erkent de brandweer dat de meeste bosbranden worden aangestoken door zieke types (zodra men, in droge periodes, waarschuwt voor brandgevaar slaan die aso's toe) maar toch leek het de Utrechtse vuurridders een goed idee om het roken aan te pakken.

Logisch toch?

Nog meer logica komt er kijken bij de vervuiling van de lucht in de grote steden.

Industrie, verkeer, verwarming etc. zorgen voor een zeer ongezond leefklimaat in steden als Rotterdam. En nu ligt er een voorstel om op de verpakking van sigaren, sigaretten en tabak voortaan foto's te plakken van zieke longen, hartafwijkingen en meer van dat soort gruwelijks.

Logisch.

Nog een staaltje van logisch denken kom je tegen als het om mishandeling en misbruik van kinderen gaat.

Ons land stikt van de organisaties die zich op dat soort zaken richten.

Kinderbescherming, stichtingen, raden, fondsen, advies organen; duizenden hulpverleners verdienen hun brood in die sector.

Daarbuiten heeft justitie een machtig apparaat ontwikkeld ter opsporing van kinderporno, pedofielen, kinderhandel en noem maar op. Intussen is gebleken dat de meeste gevallen van kindermishandeling en -misbruik voorkomen binnen gezin en familie.

Als de buren de politie bellen en zeggen dat ze steeds kinderen horen huilen en schreeuwen, zegt de politie dat ze geen buurtonderzoek willen doen om de ouders van die kinderen niet in een kwaad daglicht te stellen. Maar als een onderwijzer vriendelijk omgaat met de kinderen uit zijn klas, is dat al gauw aanleiding om de hele omgeving op z'n kop te zetten.

Nogal logisch.

En dan wordt de vrouw die zich al haar hele leven laat mainteneren door ons allemaal, binnenkort in het zonnetje gezet omdat zij al 25 jaar een bespottelijke functie vervult.

In die functie wordt zij geacht de droevige opstellen van de regering hardop voor te lezen, waarvoor zij gehaald en gebracht wordt in een vergulde koets.

Ook mag zij jaarlijks een kerstboodschap opzeggen die meer open deuren bevat dan een emmentaler gaten kaas.

Vooral deze en nog vele andere ridicule bezigheden ontvangt zij met haar familie een toelage, waarmee je alle bejaardenhuizen van Nederland tot ware lustoorden zou kunnen omtoveren. Maar om ons te doordringen van deze absurde toestand wordt er nog eens dik negen miljoen (9.000.000) Euro uitgegeven aan festiviteiten!

Voor dat bedrag kan een zieltogend land lepravrij worden gemaakt.

Ik wil maar zeggen dat ik, evenals vele Nederlanders, best tevreden ben met het bestaan en dat ik, met mijn 61 levensjaren, vind dat we in een boeiende tijd leven.

Maar veel boeiender moet het nou ook weer niet worden.

En ik ben nou juist zo bang dat dat wèl het geval zal zijn. Zeker als de voorspelling uit zou komen dat onze samenleving steeds meer Amerikaanse trekken gaat vertonen.

Nee, nòg twintig jaar lijkt me meer dan genoeg.

Tot later.

Robert Long.

volgende column